Ο παγωμένος ώμος, γνωστός και ως συμφυτική κάψουλα του ώμου, είναι μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από προοδευτικό περιορισμό της κινητικότητας της άρθρωσης και πόνο, ο οποίος μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την καθημερινή λειτουργικότητα.
Η πάθηση εμφανίζεται συχνότερα σε άτομα άνω των 40 ετών, με μεγαλύτερη συχνότητα στις γυναίκες, ενώ ο σακχαρώδης διαβήτης αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου. Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να εμφανιστεί χωρίς σαφή αιτιολογία, ενώ έχει συσχετιστεί και με προηγούμενο τραυματισμό, χειρουργική επέμβαση ή παρατεταμένη ακινητοποίηση της άρθρωσης, όπως μετά από κάταγμα.
Η κλινική πορεία του παγωμένου ώμου χαρακτηρίζεται από διαφορετικές φάσεις, με σταδιακή εξέλιξη της δυσκαμψίας και του πόνου.
Η φυσικοθεραπευτική αξιολόγηση είναι απαραίτητη για τον καθορισμό του σταδίου της πάθησης και τον σχεδιασμό ενός εξατομικευμένου προγράμματος αποκατάστασης. Μέσα από στοχευμένες παρεμβάσεις, η φυσικοθεραπεία συμβάλλει στη βελτίωση του εύρους κίνησης, στη μείωση του πόνου και στη λειτουργική αποκατάσταση της άρθρωσης, στο πλαίσιο μιας συνολικής θεραπευτικής προσέγγισης.
